Blogs,  Informatief,  Mijn leven

De pijn van een meltdown

In deze blog wil ik een reactie geven op dit artikel die ik tegen kwam op de facebook pagina van Linda nieuws.

Als eerste wil ik zeggen dat ik het een goed en duidelijk artikel vind en dat ik het ook erg goed vind dat dit bespreekbaar wordt gemaakt. Het moet ontzettend moeilijk zijn voor ouders dat hun kinderen het zo moeilijk hebben en zich agressief uiten daardoor naar de ouders toe. De machteloosheid en pijn die je dan voelt zullen intens en heel heftig zijn. Je wilt alles voor kind doen, maar je kan gewoon niks doen om het kind te helpen. Vreselijk lijkt mij dat. Omdat het nu bespreekbaar is geworden hoe het voor de ouders is, wil ik graag via deze blog laten zien hoe het voelt voor het kind, of in elk geval voor mij. Ik schrijf deze blog niet om zielig te zijn of om een slachtoffer te spelen, maar om echt te laten zien hoe het voor mij voelt tijdens en na een aanval.

Ik heb zelf autisme, kenmerken van ADD en verschillende trauma’s. Ik ben daardoor behoorlijk bekend met het overspoelt worden door emoties die er ineens uit knallen. Meestal blijven de aanvallen bij mijzelf, door huilbuien, woedeaanvallen met schreeuwen en vloeken of spullen die door de kamer vliegen. Meestal komen ze als ik alleen ben. Het is makkelijker om alleen te zijn tijdens een aanval, omdat ik op dat moment anderen niet kan kwetsen en ik geen rekening hoef te houden met een ander en dingen moet uit leggen. En omdat ik mij niet hoef te schamen naar andere mensen toe voor mijn aanval.

Ik weet dat het mijn moeder enorm veel zeer doet dat ik deze aanvallen heb en zij zich enorm machteloos voelt hierdoor. Ik voel mij na zo’n aanval heel schuldig naar haar toe, omdat ik haar zoveel pijn doe. Ik wil niet het “zorgenkindje” zijn, ik wil niet dat ze zich zoveel zorgen maakt om mij. En toch kan ik hier niks aan veranderen. Ik kan deze aanvallen niet voorkomen, soms zijn ze er gewoon ineens en soms helpt schakelen / even terugtrekken niet en komen ze als nog. Ik kan niet voorkomen dat mijn moeder zich zorgen maakt om mij, ook als ik niks zou zeggen over de aanvallen weet zij toch wel dat ze er zijn, ze heeft ze vroeger vaak genoeg gezien. Het maakt mij ook enorm machteloos. De machteloosheid die zij voelt voel ik net zo hard. Het is een wisselwerking die helaas niet te veranderen is.

Ik weet dat dit verhaal niet voor iedereen zal gelden met autisme en trauma’s, maar ik wilde toch graag de andere kant laten zien. En ook laten zien dat er in iemand meer kan gebeuren dan dat er te zien is aan de buitenkant. Als het gebeurd dat er een aanval komt waar mensen bij zijn, dan zien ze alleen de aanval, ze zien niet wat er in mij gebeurd op het moment zelf en na de aanval. Ik hoop het met deze blog wat zichtbaarder gemaakt te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *